Contact

Dag 72: Hoogte ziekten

November 17, 2018

Vandaag is het zover ik ga naar Tibet! Vanuit Xining is het een treinreis van ongeveer 22 uur.

Mijn trein vertrok pas om 12:37 uur dus ik had nog een ochtendje om Xining te verkennen. Natuurlijk kwam ik verschillende moskeeën tegen maar wat ik echt helemaal geweldig vond was een man die een soort Turks brood aan het maken was. Hij vouwde het deeg om een soort ronde steen en dan plakte hij het deeg in een een soort stenen oven met een hete kolen in het midden. Het was echt geweldig om te zien en ik kan je vertellen dat het echt heel lekkerste Turkse brood is dat ik ooit heb gegeten! Ik denk trouwens dat de foto mijn verhaal iets duidelijker maakt haha.  

Doordat ik zo was afgeleid door alle leuke dingen op straat was ik de tijd vergeten en heb ik uiteindelijk nog flink moeten doorlopen om optijd te komen voor de trein, oeps! De trein is een stuk rustiger dan normaal. Het is natuurlijk ook niet echt een route voor woon en werk verkeer. Na De tweede stop stapte bijna iedereen uit de trein, mijn cabine was helemaal leeg en in de rest van mij wagon waren er maximaal nog 5 andere mensen. 

Tibet blijft natuurlijk een gevoelig en ingewikkeld stukje China. Het is ook wel duidelijk dat Tibet eigenlijk niet bij China hoort, China is compleet volgebouwd en de ene gigantische stad na de andere word er uit de grond gestampt en Tibet is het tegenovergestelde. Tijdens de trein reis stopt de trein bijna nooit en ik heb überhaupt bijna geen grote steden gezien. Het landschap bestaat vooral uit grote vlaktes met gebergten. Het doet mij meer aan Mongolië denken dan aan China. 

Ik wist wel van de hoogte ziekten en mensen hadden me er voor gewaarschuwd maar dit had ik nooit verwacht...

Ik werd wakker rond een uur of 3 en ik voelde me vreselijk duizelig ik was al een paar keer eerder wakker geworden maar ik dacht dat ik me aanstelde omdat ik mezelf bang had gemaakt maar om 3 uur was er echt iets mis. Ik ging zitten en ik dacht misschien is het een goed idee om wat te eten maar dat was natuurlijk geen goed idee. Ik voelde me vreselijk alles begon te draaien en ik denk dat ik een jaar of 10 geleden voor het eerst en het laatst was flauwgevallen en toen besefte me dat ik helemaal alleen was en ik opzoek moest naar het personeel maar alles was zo draaierig en het was donker en ineens zat ik op de grond ik stond weer op want ik wist dat ik daar zittend niet beter ging worden maar toen ik opstond werd alles nog erger ik was op de een of andere manier aangekomen hij het personeels hokje maar er zat niemand in en toen ik naar de volgende hokje wilde lopen zakte ik door mijn benen en was ik voor paar seconde weg een man had mij horen vallen en was wakker geworden. Toen ik opstond van de grond voelde ik me al een stuk beter ik ging op het bed zitten in zijn cabine en hij ging het personeel halen ze sloten snel een slangetje aan de oxygen die bij elk bed zot geïnstalleerd en de rest van de reis heb ik daar zitten lezen. Ze hadden nog een paar dingen getest maar ik had totaal geen hoofdpijn dus daar had ik geluk mee. Wel ben ik op mijn schouder gevallen en daar zit een blauwe plek en het doet ook best pijn maar ach wat maakt het uit. Eigenlijk had het personeel mij natuurlijk dat slangetje vanaf het begin moeten geven of ik had er naar moeten vragen maar ik had geen idee hoe het zat.  

 

Please reload

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now